غلامحسين ابتهاج وقتي برگشت از اعضاي عالي رتبه وزارت داخله و خارجه شد، چند دوره اي رييس جلب سياح و شيلات و دو دوره نماينده مجلس و سه باري شهردار تهران. ابوالحسن خان ابتهاج رييس بانک ملي و سازمان برنامه بود که در سازمان برنامه با شاه و شاهپور نساخت و به حبس افتاد. احمد علي ابتهاج آخرين فرزند ابتهاج الملک بنيانگذار سيمان تهران و احيا کننده صنايع ساختماني است.
« هوشنگ ابتهاج، خيلي زود ه. الف . سايه شد و از هيبت نام خاندان گريخت.» او از طزف مادري به خاندان رفعت ، از نام آوران گيلان مي رسد. شور شاعري را گلچين گيلاني در سر هوشنگ انداخت.
نوه بزرگ ميرزا ابراهيم خان ابتهاج الملک، از همان جواني و زمان جنگ جهاني شعر گفت و راهي تهران شد،
شهريار گفته است "از همان روز که لسان الغيب از دنيا رفت، هر کس در زبان فارسي شاعري کرد به اين اميد بود که به حافظ نزديک شود. هزاران تن بخت آزمودند اما من شهادت مي دهم که هيچ کس به اندازه آقاي سايه به لسان الغيب نزديک نشد."
اشعار ابتهاج بيش از ساير شاعران امروز، همپاي سعدي و حافظ در آوازهاي دستگاهي خوانده شده است. همراهي سايه با جريانهاي اجتماعي و سياسي موجب شد تا شعر او همواره در بستر ادبيات امروز جاري باشد.  سايه آثار بسياري دارد که برخي از آنها به شرح زيرند
نخستين  نغمه ها                    رشت               1325 
سراب                            صفي عليشاه          1320
سياه مشق                          امير کبير            1332
شبگير                             زوار               1332
زمين  برگزيده  شعر                 نيل                1334
چند برگ از  يلدا                     تهران             1334
يادگار  خون سرو                    توس               1360
آينه در آينه   برگزيده  شعر            نشرچشمه          1368

ما نيز هشتادمين سالروز تولد اين شاعر يگانه را به ايشان و همه علاقه مندان شعرش تبريک مي گوييم.

شعر زيباي ارغوان سروده ابتهاج را بخوانيد :

ارغوان

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
 آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابي ست هوا؟
يا گرفته است هنوز ؟
من در اين گوشه که از دنيا بيرون است
 آفتابي به سرم نيست
 از بهاران خبرم نيست
آنچه مي بينم ديوار است
آه اين سخت سياه
آن چنان نزديک است
 که چو بر مي کشم از سينه نفس
نفسم را بر مي گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همين يک قدمي مي ماند
 کورسويي ز چراغي رنجور
قصه پرداز شب ظلماني ست
نفسم مي گيرد
 که هوا هم اينجا زنداني ست
 هر چه با من اينجاست
 رنگ رخ باخته است
آفتابي هرگز
گوشه چشمي هم
بر فراموشي اين دخمه نينداخته است
اندر اين گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعي خاموش شده
باد رنگيني در خاطرمن
گريه مي انگيزد
ارغوانم آنجاست
 ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من که چنين خون ‌آلود
هر دم از ديده فرو مي ريزد
ارغوان
 اين چه راز ي است که هر بار بهار
با عزاي دل ما مي ايد ؟
 که زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
 وين چنين بر جگر سوختگان
 داغ بر داغ مي افزايد ؟
ارغوان پنجه خونين زمين
دامن صبح بگير
 وز سواران خرامنده خورشيد بپرس
کي بر اين درد غم مي گذرند ؟
 ارغوان خوشه خون
 بامدادان کهکبوترها
 بر لب پنجره باز سحر غلغله مي آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگير
 به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند
ارغوان بيرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار مني
ياد رنگين رفيقانم را
 بر زبان داشتهباش
 تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من