کامبیز روشن ‌روان

در یک دهه گذشته این جشنواره به صورت غیررقابتی برگزار می ‌شد که با اجرای گروه‌ هایی از تهران و شهرستانها همراه بود.

کامبیز روشن ‌روان دبیر این جشنواره امروز، دوشنبه 23 مهر در یک نشست خبری گفت:‌ "این جشنواره در سه بخش برگزار می ‌شود که در بخش مسابقه گروه‌ هایی از ژانرهای مختلف موسیقی از جمله سنتی، کلاسیک، تلفیقی و پاپ با یکدیگر به رقابت می ‌پردازند."

برای نخستین‌ بار از سال ۱۳۷۷ گروه‌ های پاپ اجازه حضور در جشنواره موسیقی فجر را پیدا کرده ‌اند. این در حالی است که امسال کنسرت ‌های موسیقی پاپ با محدودیت بسیار از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مواجه شده است. تقاضای بسیاری از گروه ها و افراد برای اجرای برنامه بی‌ جواب مانده و مجوز چهار کنسرت پاپ که قرار بود تابستان امسال در تهران برگزار شود،‌ لغو شده است.

دبیر بیست ‌و سومین جشنواره موسیقی فجر درباره‌ چگونگی حضور گروه‌ های زیرزمینی در جشنواره گفت: "به شخصه از وجود چنین گروه‌هایی اطلاع ندارم ولی اگر گروه ‌های فعالی در این عرصه وجود دارد و کارهایشان در حد جشنواره موسیقی فجر است می ‌توانند با توجه به اولویت‌های فراخوان جشنواره نمونه کارهای خود را برای ما ارسال کنند و قطعا هیات انتخاب با نگاه کیفی آثار آن‌ها را مورد ارزیابی قرار می دهد."

آقای روشن روان افزود: "گروه‌ هایی که موفق به کسب مقام در جشنواره شوند می ‌توانند تا سال آینده با حمایت دفتر موسیقی در هر نقطه از کشور بدون هیچ گونه محدودیتی کنسرت اجرا کنند و خارج از نوبت و بدون گرفتن مجوز اثر خود را به انتشار برسانند."

بخش بین‌الملل مثل دوره‌ های گذشته یکی دیگر از بخش‌های جشنواره موسیقی فجر را تشکیل می‌ دهد که هنوز جزئیات حضور گروه‌های خارجی در آن مشخص نشده است.

جشنواره موسیقی فجر در هشت سالن مختلف در سطح شهر تهران از جمله تالار وحدت، رودکی، خانه هنرمندان ایران، وزارت کشور، فرهنگسرای نیاوران، فرهنگسرای هنر، فرهنگسرای بهمن و تالار فرهنگ برگزار می ‌شود

	محمدرضا شجریان

شجریان پیش ازاین در تابستان سال ۱۳۷۸ با ارکستر موسیقی ملی درچهل ستون اصفهان به اجرای برنامه پرداخته بود و این نخستین کنسرت او و گروه جدیدش بعد از هشت سال در اصفهان است.

این کنسرت سی ‌ام مهرماه، یکم، سوم و چهارم آبان‌ماه در تالار فردوسی دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان برگزار می‌ شود. شیوه خرید بلیت این برنامه مثل کنسرت قبلی شجریان که در تهران برگزار شد‍، فقط از طریق اینترنت و از آدرس http://www.shajarianconcert.com امکان پذیر است.

بسیاری از علاقه ‌مندان به حضور در این کنسرت نسبت به موفقیت در رزرو بلیت از طریق این سایت نگران هستند. چرا که اعلام ساعتی مشخص و محدودیت در ثبت نام و رزرو بلیت مثل کنسرت قبلی باعث تراکم و ایجاد بار بسیار بالا در سایت و ایجاد مشکلات فنی می ‌شود و مراجعه درصد بالایی از متقاضیان را با عدم موفقیت روبرو می ‌کند.

شیوه خرید اینترنتی با توجه به اینکه درصد قابل توجهی از مردم بخصوص در شهرستان‌ها فاقد اینترنت هستند‍، کارایی چندانی ندارد و در بیشتر مواقع با شکست مواجه شده است. در نشست مطبوعاتی که چندی پیش برای برگزاری کنسرت گروه آوا در تهران برگزار شده بود مسئولان برگزاری اعلام کردند که این نحوه فروش برای جلوگیری از بازار سیاه است و قرار است برای دیگر کنسرت‌ها نیز این روش اعمال شود.

برنامه شجریان و گروه آوا در حالی در اصفهان برگزار می‌شود که قرار بود کنسرت قبلی این گروه یک بار دیگر پاییز امسال در تهران برگزار شود اما به گفته مسئولان برگزاری برنامه ‌های شجریان در باقی سال اختصاص به اجرای کنسرت‌ در شهرستان دارد و به دلیل مشغله زیاد این خواننده دیگر کنسرتی در تهران نخواهد داشت.

	گروه آوا

شجریان قرار است در نیمه دوم سال ،کنسرت‌های موسیقی خود را با حمایت موسسه فرهنگی هنری دل آواز در شهرستان‌های کشور برگزار کند. مجید درخشانی یکی از اعضای گروه آوا پیش از این گفته بود که تبریز نخستین شهری است که شجریان کنسرت‌های شهرستانی‌اش را از آنجا آغاز می‌کند اما مثل اینکه همچون کنسرت ارکستر موسیقی ملی که قرار بود در این شهر برگزار شود و به دلیل فوت یکی از روحانیون این شهر به آینده موکول شد‍، سرنوشت کنسرت شجریان و تاریخ دقیق آن در تبریز هم فعلاَ مشخص نیست.

شاهرخ گلستان

پريسا آموختن موسيقی را از نوزده سالگی نزد محمود کريمی در وزارت فرهنگ و هنر آن سالها آغاز کرد و پس از آن در مرکز حفظ و اشاعه موسيقی وابسته به تلويزيون ملی ايران از آموزش های اساتيدی همچون عبداالله دوامی و داريوش صفوت برخوردار گرديد.

پريسا در سه چهار سال پيش از انقلاب در برنامه های موسيقی ايرانی جشن هنر شيراز شرکت داده می شد و بخصوص با بازخوانی ترانه های قديمی از محبوبيت خاصی برخوردار بود.

پريسا که دوازده سال پيش نخستين بانوی خواننده ای بود که از ايران به اروپا آمد و در پاريس برنامه اجرا کرد نگاهی معنوی و بسيار احترام آميز به موسيقی دارد و آن را فراتر از عقايد و تصوراتی می داند که در سال های اخير سدی در برابر خواننگان زن ساخته است و اين موضوع را که اخيرا در ايران زنان هنرمند موسيقی اجازه پيدا کرده اند که فقط برای شنوندگان زن کنسرت اجرا کنند، نمی پسندد.

صدای برنامه

بعد از دوازده سال که با هم ديداری داشتيم، نخستين پرسش من از او در باره همين موضوع بود.

"اين موضوع با خط فکری من توافق ندارد و من هيچ وقت آن را نپذيرفتم به دليل اينکه بارها گفته ام که اگر من اين کار را بکنم در واقع تائيدی است بر اينکه بايد اينجوری باشد و فقط بايد برای خانم ها خواند و من به اين معتقد نيستم. کاری که ما در موسيقی و در اين سطح می کنيم، جنبه معنويش مطرح است. موسيقی ما موسيقی عميقی است که شنونده با درون آن سر و کار دارد و به هيچ وجه ربطی به اينکه مرد باشد و يا زن باشد ندارد."

	پريسا آموختن موسيقی را از نوزده سالگی آغاز کرد

پريسا که فعاليت های هنری اش در ايران محدود به تدريس موسيقی در منزل خودش است، همه کنسرت هايش را در تورهای اروپا و آمريکا و ساير کشورهای جهان برگزار می کند و بسياری از شنوندگان کنسرت هايش غير ايرانی هستند.

تالار بزرگ تئاتر شهر پاريس که بيش از هزار نفر گنجايش دارد پر بود از تماشاگرانی که شايد بيشتر آنها فرانسوی بودند. از خانم پريسا پرسيدم چه احساسی دارد وقتی برای کسانی می خواند که فارسی نمی دانند و معنای اشعار اکثرا عرفانی را ههم نمی فهمند؟

"يکی از خوشحالی های من همين است که در اين ده-دوازده سال اخير که برنامه هايم را در خارج کشور شروع کرديم ، سعی نکرديم که فقط شنونده ايرانی داشته باشيم."

ارزش اين موسيقی بسيار بالاست و فلسفه و معنويتی که در پشت آن قرار دارد آنقدر هست که قابل عرضه برای تمام مردم دنيا باشد و من بسيار خوشحال هستم که روز به روز بر شنونده های غير ايرانی مان اضافه می شود به دليل اينکه اين ها با بخش روحی و درونی موسيقی ارتباط بر قرار می کنند و حتی خيلی جاها ديدم که بهتر از شنوندگان ايرانی ما را درک کردند."

گروه موسيقی دستان که از چهار سال گذشته خانم پريسا را در تورهای جهانی اش همراهی می کند، مرکب از پنج نوازنده برجسته سازهای ایرنی است که در آن حميد متبسم، تار - حسين بهروزی نيا، بربت - سعيد فرج پوری، کمانچه - پژمان حدادی ، تمبک و بهنام سامانی - دف می نوازند.

آنها با اين همکاری مداوم چهار ساله در صحنه های کنسرت و در استوديو های ضبط صدا، به همنوازی ها و نو آوری های قابل ملاحظه ای دست يافته اند که در ساير گروه های موسيقی ايرانی کمتر ديده می شود. گفتنی است که بيشتر نوازندگان گروه دستان خارج از ايران زندگی می کنند.

خانم پريسا شيفته اشعار کلاسيک و عرفانی است و ترجيح می دهد که آهنگ ترانه هايش بر روی اين گونه اشعار ساخته شود. نه اينکه آهنگساز قطعه ای را بسازد و بعدا يک شاعر امروزی روی آن شعر بسرايد.

" من به شعر خيلی اهميت می دهم و در شعر دنبال چيزی هستم که بر روحم اثر بگذارد. اشعار بزرگانی مانند حافظ، مولانا، سعدی، عطار و دیگر بزرگان ما کالای روز نيستند. معانی و مفاهیم اين اشعار ابدی است و در هر زمانی کار برد دارد. اين قبيل اشعار، اثر عميق روی روح من دارند و من می توانم آنها را با تمام وجود اجرا بکنم.

اشعار امروز که برای ترانه ساخته می شود، همه اش عشق های مجازی و روزمره است. عشق های يک بار مصرف است! ( می خندد) . آن عشقی که امثال حافظ و مولانا از آن حرف می زنند عشق های حقيقی است که تا ابد جاودان است. من دنبال جاودانگی هستم. به جاودانگی معتقدم و فلسفه ای که پشت اشعار ما و موسيقی ماست، جاودانه است و تاريخ مصرف ندارد

البته ببخشید تاریخ مصرف این خبر کمی کهنه شده ولی به خواندنش وی ارزد

	محمدرضا لطفی و محمد قوی حلم

در این کنسرت لطفی قرار است خواننده بخشی از شعرهای مولانا باشد و ساز و آواز او را قوی حلم، نوازنده تنبک و دف همراهی می ‌کند.

بنیاد میراث ایران در لندن و گروه هنری نوا ترتیب برگزاری این برنامه را داده ‌اند و حمایت مالی آن را کمپانی "جولیوس بائر" (خاورمیانه) و گروه "تارگت فالو" بر عهده دارند.

محمدرضا لطفی آهنگساز و نوازنده تار تیر ماه سال ۱۳۸۶ در فضای باز کاخ نیاوران به روی صحنه رفت و به همراه قوی حلم به بداهه نوازی با سازهای مختلف پرداخت.

کنسرت او در تهران واکنش ‌های مختلف و گاهی منفی به دنبال داشت. بیشترین واکنش منفی متوجه نحوه آواز خوانی لطفی و هم چنین استفاده از سازهای مختلف و عدم تمرکز روی ساز تخصصی ‌اش بود.

محمدرضا لطفی سال ۱۳۸۴ پس از سالها دوری از ایران، به کشور بازگشت و به احیای موسسه فرهنگی هنری آوای شیدا و مکتب ‌خانه میرزا عبدالله پرداخت.

در این مکتب ‌خانه به هنرجویان موسیقی سازهای مختلف موسیقی ردیف دستگاهی ایران آموزش داده می ‌شود و علاوه بر لطفی دیگر استادان موسیقی ایران در این مکتب ‌خانه به تدریس می ‌پردازند.

علاوه بر این لطفی قصد دارد گروه شیدا را با اعضای قدیمی و جدید دوباره راه‌اندازی کند. همچنین یکی دیگر از برنامه های او تشکیل گروه شیدای بانوان است که به تازگی آثاری را هم در استودیو ضبط کرده‌ اند. اعضای این گروه از شاگردان محمدرضا لطفی در مکتب‌ خانه میرزا عبدالله هستند.

لطفی می‌گوید:‌ "عمده فعالیت های آوای شیدا در دو بخش آموزش و تولید خلاصه می شود که در کنار این دو برنامه به فعالیت های شخصی و اهدافی که در نظر دارم می پردازم."

او می گوید: "تولید آثار شاخص در حوزه موسیقی از جمله برنامه های آوای شیدا است به این ترتیب قصد داریم کارهای با کیفیت از آهنگسازان دیگر را که دارای ارزش هنری نیز هستند تهیه و تولید کنیم. از دیگر برنامه‌ها در حوزه تولید ساخت فیلم های مستند از استادان موسیقی است چرا که برای ماندگاری هنر و هنرمند به شکل مستند اقدامی انجام نشده همانطور که در حوزه ادبیات چنین مستنداتی وجود ندارد . یک بخش هم مجموع فعالیت های شخصی خودم مانند سازندگی و تحقیق در حوزه های مختلف موسیقی است."

صابره محمدکاشی

گروه نیاز

کارمن ایتالیایی هم در بخش موسیقی کامپیوتری و الکترونیکی با آنها همکاری نزدیک دارد. این گروه در لس آنجلس سکونت دارد، اما در شهرهای مختلف اروپا و آمریکا کنسرت می گذارد.

پنجشنبه 13 جولای، نیاز در لولا لانج Lula Lounge تورنتو برنامه اجرا کرد. لولا لانج یک کلاب اسپانیایی است که معمولا موسیقی گروه های متفاوت در آنجا اجرا می شود. پنجشنبه شب که من آنجا بودم، سالن کاملا پر بود. عده زیادی ایرانی حضور داشتند اما از ملیت های دیگر هم در میان تماشاگران به چشم می خورد.

بعضی از قطعه ها مانند "بیا بریم کوه، کدوم کوه..." آشنا بودند و بعضی مانند "اللهی الله" در بین تماشاگران طرفدار داشتند. موسیقی این قطعه ها بیشتر تم هندی و پاکستانی و موسیقی محلی ایرانی را داشت. اما قطعاتی مانند "در سایه زندگی" به ترکیب خوبی از موسیقی الکترونیکی و موسیقی شرقی و عرفانی دست یافته بودند که بدیع و نوآورانه بود. اما از دیگر جذابیت های برنامه موهای بسیار بلند و سیاه خانم اعظم علی بود!

با رامین ترکیان گفت و گویی را ترتیب دادم که می خوانید:

نیاز چطور شروع شد؟

من گروه اکسیوم آو چویس را به مدت 11 سال داشتم که مبتنی بر موسیقی ایرانی تاثیر گرفته از غرب بود. خانم اعظم علی هم قبلا گروه خودش به اسم واس را داشت و هر دوی ما می خواستیم کاری کنیم که به کارهای سابقمان شباهت نداشته باشد. به همین دلیل سبک آکوستیک الکتریک را انتخاب کردیم که از کامپیوتر و موسیقی الکترونیکی استفاده می کند. از نظر نوع آهنگ ها از آنجایی که اعظم هم به فارسی و هم به اردو مسلط است، تصمیم گرفتیم که از هم ملودی های ایرانی و هم هندی استفاده کنیم.

اعظم علی

موسیقی آکوستیک الکتریک چیست؟

در این موسیقی خیلی از صداها توسط کامپیوتر تولید می شود چه روی صحنه و چه موقع ضبط. مثلا من در کنسرت بارها صدای خودم را در حین اجرا ضبط کرده و پخش می کردم که چند لایه ایجاد می شد. به این تکنیک لوپر می گویند. بسیاری از صداهایی که در کنسرت می شنیدید با کامپیوتر ساخته می شد.

سبک نیاز را موسیقی فیوژن نام گذاشته اید. می شود در این باره توضیح دهید؟

بله نیاز به موسیقی فیوژن یا تلفیقی نزدیک است زیرا واقعا تلفیقی از موسیقی های مختلف است. نوازنده های ما یکی یونانی، یکی ایتالیایی و دیگری هندی است. من و اعظم ایرانی هستیم ولی اعظم در هند بزرگ شده، پس خواه ناخواه موسیقی ما تلفیقی از موسیقی های مختلف است.


آیا سازهای جدیدی هم استفاده می کنید؟

در گروه اکسیوم آو چویس گیتار ربع پرده می زدم. در گروه نیاز ساز دیوان می زنم و یک ساز کششی به اسم گیتار ویول که آدم های کمی این ساز را می زنند.

این ساز از کجا آمده است؟

ریشه اش به دوره رنسانس برمی گردد. اما یک نفر در لس آنجلس این را می ساخت و من از او خواهش کردم آن را طوری برای من بسازد که بتوانم ملودی های ایرانی را روی آن بزنم.

چه تاثیری از موسیقی هندی گرفته اید؟

بیشتر از سبک غزل خوانی های هندی تاثیر گرفته ایم.

خیلی از آوازهایی که دیشب اجرا شد مثل "شکار" آواز محلی ایرانی بودند.

ما موسیقی محلی ایرانی زیاد در کارهایمان استفاده می کنیم. موسیقی محلی ما از نظر ریتم قوی است. با این که موسیقی کلاسیک ما هنوز در این زمینه جای خود را پیدا نکرده است.

آیا ترانه هم می سرایید؟

ما یا از شعرهای محلی استفاده می کنیم یا شعرهای مولوی. در غزل خوانی های هندی هم از شعرای هندی قرون 14 تا 19 استفاده کرده ایم. اما آهنگ ها را خودمان نوشته ایم.

آیا از اشعار معاصر استفاده نمی کنید؟

در ایران امروز ترانه سراهای خوبی وجود دارند اما در خارج از ایران در این زمینه ضعیف هستیم. برای آلبوم بعدی شاید به فکر استفاده از کارهای معاصر هم بیفتیم.

کارهای شما کمی عرفانی و غمگین است؟

هم درون گرا و هم برون گرا است. وقتی نوازنده ها بدیهه نوازی می کنند، چشمان خود را می بندند و می نوازند. اما چون عنصرهای ریتمیک آن خیلی قوی است شما را با خود می برد. حتی از نظر علمی فرکانس های بم بدن را تکان می دهند چون انرژی بالایی دارند و از این نظر موسیقی ما برون گرا است اما ملودی ها درون گرا هستند.


موسیقی شما با چه کسانی ارتباط برقرار می کند؟

هر هنرمندی در درجه اول برای دل خودش می زند و در درجه دوم دوست دارد با عده ای ارتباط برقرار کند. قشری که ما امید داریم با آنها ارتباط برقرار کنیم نسلی است که مثل من در خارج از ایران زندگی می کند اما سرنوشتش با ایران بافته شده. یا از طریق پدر و مادرش و یا خودش که تازه از ایران آمده است. از طرف دیگر ما در خارج از ایران زندگی می کنیم و مخاطبان غربی هم به همان اندازه برایمان اهمیت دارند. اینجا کشور ما نیست، ما اینجا مهمان هستیم اما شما اگر به مهمانی هم می روید باید بتوانید دو کلمه با صاحبخانه صحبت کنید!

داستان این که خانم اعظم علی در فیلم ماتریکس خوانده است، چیست؟

چون ما در لس آنجلس زندگی می کنیم خیلی پیش می آید که در کارهای فیلم شرکت کنیم. اعظم در تیتراژ پایانی ماتریکس ( Matrix) خوانده است و همچنین در فیلم ایلی اس ( Alias).

از موسیقی نیاز هم برای فیلم استفاده شده است؟

نه هنوز. اما امیدواریم بشود. از کارهای قدیم من و اعظم در فیلم های مستند زیاد استفاده شده است. از موسیقی گروه واس در فیلم تومب ریدر (Tomb Raider) که یک فیلم اکشن است، استفاده شده است.

تورهای بعدی شما کجاست؟

نیویورک، هالیفکس، جنوب فرانسه، کالگاری، رجاینا

تورنتو را چطور با شهرهای دیگر مقایسه می کنید؟

اولا کانادا را خیلی دوست دارم. جای بسیار خوبی است و آدم های خیلی خوبی دارد. این دفعه دومی است که به تورنتو می آییم و جالب این که در مقایسه با شهرهای دیگر کانادا استقبال ایرانی ها در اینجا از همه بهتر بوده. مثلا در فستیوال جاز مونترآل هم برنامه داشتیم و 6000 نفر آدم آمده بودند اما فقط 70-80 نفر ایرانی بودند.

با تشکر ازشما!

گروه اوهام با استفاده از اشعار کلاسيک ايرانی، جوانان را با اين نوع شعر آشتی داده است

اولی ها

اوهام گرچه یکی از تاثیر گذارترین ها، اما تنها یکی از اولین ها بود. شادی وطن پرست، نویسنده و منتقد موسیقی، دهه 60 خورشیدی را یادآور می شود که فعالیت و حتی آموزش در عرصه موسیقی ساده نبود، اما معتقد است در همان سالها هم کنسرتها در محافل خصوصی برگزار می شد و در نهایت اولین کنسرت عمومی را گروه "پژواک" در سال 1374 برگزار کرد، که سالها قطعات هنرمندانی چون جو ستریانی و گروه هایی چون پینک فلوید را اجرا می کردند.

رامین بهنا، آهنگسازی که فعالیت در گروه هایی چون"آویژه " و "راز شب"، و اثری چون "زی بازی" را در کارنامه خود دارد هم از اولین حرکتها در موسیقی راک ایرانی پس از انقلاب به گروه پژواک و سپس کنسرت های خصوصی آرش میتوئی" اشاره می کند و می گوید اولین بار درامز (Drums) در کنسرتی از گروه "آویژه" بر صحنه اجازه حضور یافت.

ریشه ها

موسیقی راک در ایران، یک جریان اقتباسی محسوب می شود و نمی توان انتظار داشت الگویی ایرانی برای آهنگسازان و نوازندگان پیدا شود یا سبک از پیش تعیین شده ای برای راک ایرانی وجود داشته باشد. پیش از آنکه اینترنت هم بتواند اسباب دریافت غیرقانونی قطعات موسیقی را فراهم کند، دسترسی به موسیقی تولید شده در خارج از ایران، ساده نبود. شادی وطن پرست به آغاز موج دریافت امواج ماهواره ای در اوایل دهه 70 خورشیدی اشاره می کند و دریافت کانالهایی مثل MTV یا Channel V را از جمله عواملی می داند که در آشنایی و فراهم کردن امکان دستیابی به موسیقی تولید شده در خارج از ایران، موثر بودند.

زمزمه های تحول

آنچه پس از موسیقی سنتی و کلاسیک جای خود را در عرصه موسیقی ایران پس از انقلاب باز کرد، راک نبود، پاپ بود. شادی وطن پرست می گوید اولین حرکتها با شکل گیری سرودهای انقلابی نوین و حضور خوانندگانی چون بیژن خاوری و حمید غلامعلی آغاز شد که حاصل کارشان چیزی بین موسیقی پاپ و سرود بود.

موسیقی پاپ به سرعت از موسیقی سنتی پیش افتاد و حتی تهیه کنندگان موسیقی هم مجاب شدند که این شاخه را دنبال کنند.موسيقی راک پس از آن سالها نه اجازه فعالیت یافت و نه مورد حمایت قرار گرفت و بصورت خودجوش، در خانه ها و محافل دوستانه بین جوانان رواج داشت.   بابک چمن آرا

خانم وطن پرست یادآور می شود که همزمان با راه اندازی شبکه های برون مرزی صدا و سیما، این رسانه عمومی خوانندگانی را معرفی کرد که صدایی مشابه صدای خوانندگان "لس آنجلسی" داشتند و از آن جمله حسین زمان، قاسم افشار و خشایار اعتمادی را نام می برد. شادی وطن پرست می گوید وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تا پیش از این، مخالف بود اما با دیدن استقبال از این خوانندگان راضی به ادامه کار شد و اکنون تهیه کنندگان بزرگ موسیقی پاپ، زیر چتر حمایتی ارشاد کار خود را ادامه می دهند.

اما با این حال راک هنوز جریان رسمی نداشت. بابک چمن آرا از مرکز موسیقی بتهون می گوید موسیقی پاپ به سرعت از موسیقی سنتی پیش افتاد و حتی تهیه کنندگان موسیقی هم مجاب شدند که این شاخه را دنبال کنند. اما او ادامه می دهد که موسیقی راک پس از آن سالها نه اجازه فعالیت یافت و نه مورد حمایت قرار گرفت و بصورت خودجوش، در خانه ها و محافل دوستانه بین جوانان رواج داشت.

موانع

برخی کارشناسان معتقدند راک در وزارت ارشاد - متولی هنر رسمی ایران، از حمایتی که پاپ برخوردار است بهره مند نیست و عوامل بسیاری، ازجمله میزان هیجان و تاثیر گذاری یک قطعه و حتی ظاهر و طرز فکر هنرمندان این سبک، سبب می شود که از نظر مسئولان این وزارتخانه، این سبک موسیقی برای جوانان، نامناسب محسوب شود و به خاطرعدم صدور مجوز انتشار، عرصه را برای گسترش آثار در این سبک فراهم نشود.

شهرام شعرباف، خواننده گروه اوهام، که یک بار مانع وزارت ارشاد را پیش روی خود احساس کرده، گرچه اذعان می کند که در حال حاضر ارتفاع مانع کوتاه تر شده اما معتقد است وزارت ارشاد اکنون موفق به هضم اثری شده که 4 سال قبل تولید شد، اما بازهم در تایید اثر هنرمند امروز، با اطمینان خاطر عمل نمی کند.

گرچه موسیقی راک و تلفیقی ایران هنوز در دوران نوجوانی یا حتی نونهالی است، اما تازگی آثار لزوما موفقیت اقتصادی آنها را تضمین نمی کند. رقابت با موسیقی پاپ و از آن مهمتر، حضور در عرصه رقابت، که تنها با عملکرد شرکتهای پخش محصولات صوتی بستگی دارد، عواملی تعیین کننده اند. رامین بهنا، آهنگساز، از تاثیر عنصری به نام "مافیای پخش" می گوید که آثار موسیقی را بنا به روابط در بازار توزیع می کنند و سیاستهای شرکتهای پخش موسیقی را مورد انتقاد قرار می دهد که حتی می تواند باعث شکست تجاری یک اثر هنری شود.

راک ایران، یا راک ایرانی؟

گرچه اینگونه محدودیت ها می تواند شائبه تلاش برای تغییر جهت دادن مسیر جریان راک ایران به سمت شکل گرفتن راک ایرانی را ایجاد کند اما بسیاری از هنرمندان این عرصه، از جمله شهرام شعرباف معتقدند، تحولات برای شکل گرفتن راک ایرانی، بدون فشار دولت و از سوی خود هنرمندان صورت می گیرد. بابک ریاحی پور، عضو دیگر گروه اوهام هم می گوید سبکهای موسیقی خوب دنیا همیشه بطور ناخودآگاه یا خودجوش حرکت می کنند و کسی در چنین موردی برنامه ریزی نمی کند.

"مافیای پخش" آثار موسیقی را بنا به روابط در بازار توزیع می کنند و سیاستهای شرکتهای پخش موسیقی حتی می تواند باعث شکست تجاری یک اثر هنری شود.   رامين بهنا

کسری سبکتکین، نوازنده گیتار بیس در گروه "باراد" هم – که ظرف ماه های اخیر اثرشان منتشر شده، اذعان می کند که لحن برخی از آهنگهای آلبوم این گروه را به نحوی نرم تر کرده اند تا در روند گرفتن مجوز چاپ با مشکل مواجه نشوند. اما او از فرضیه تولید موسیقی راک ایرانی دفاع می کند و می گوید:" اگر ما موزیکی را در قالبی چون راک یا متال، حتی در استانداردهای بالا هم اجرا می کردیم ممکن بود از نظر کیفیت به نمونه های مشابه و در واقع اصلی خارجی آن نرسیم چون آنها در این زمینه تجاربی را گذرانده اند و فرهنگ دارند و ما در نهایت می توانستیم مثل آنها بشویم. اما کار کنونی ما برای شنوندگان خارجی هم جذابیت دارد چون آنها با تم ها و گام های ایرانی آشنایی ندارند."

بیانهای دیگر

در عین حال و در کنار تلاش برای تلفیق راک و موسیقی ایرانی، فعالیتهایی هم برای تجربه بیان انواع دیگر موسیقی به زبان موسیقی ایران صورت می گیرد. در این مورد، از مجموعه برنامه های منسجم می توان به تولیدات و فعالیتهای موسسه "نشر موسیقی هرمس" در تهران اشاره کرد که برخی کارشناسان موسیقی، آثار منتشر شده از سوی این موسسه را موسیقی تلفیقی می نامند اما رامین صدیقی، مدیر "هرمس" معتقد است این آثار هم نشانگر تلاشهایی هستند برای بیان موسیقی معاصر ایرانی با استفاده از عناصر جدید.

آقای صدیقی از روزهای آغازین حرکت این سبک موسیقی به اواسط دهه 70 خورشیدی و ورود قانونی محصولات صوتی خارجی از سوی موسسه شهرکتاب اشاره می کند و معتقد است این حرکت اولین شوک را به موسیقی معاصر وارد کرد و در نتیجه آن، پای سبک هایی چون جاز، بلوز، الکترونیک و نیو ایج به ایران باز شد که با شرایط اجتماعی و فرهنگی ایران تطابق داشت.

او همچنین حضور پر رنگ تر آهنگسازانی چون محمدرضا علیقلی، پیمان یزدانیان، کارن همایونفر، سعید انصاری و احمد پژمان در عرصه موسیقی تلفیقی ایران اشاره می کند که عمده تجارب خود را در صنعت سینما کسب کرده اند که محدودیت نسبتا کمتری بر روی آن اعمال شده است و معتقد است بر خلاف تصوری که در مورد آهنگسازان سبک راک در ایران وجود دارد که حتی خودشان هم این جریان و این سبک را نوپا و بی تجربه می دانند، در بیان نو موسیقی ایران یا در واقع موسیقی تلفیقی، بدلیل خاستگاه های ویژه ای که دارد، لزوما این گفته صادق نیست.

آقای صدیقی معتقد است موسيقی ایران و هنرمندان آن، پتانسیل لازم برای تحول و نحوه ارائه ای جدید را دارند. او موسسه "هرمس" را یک آزمایشگاه می داند و از جمله آزمایشهای موفق با اثری اشاره می کند به نام "یا طالب بلوز" و می گوید که چطور این قطعه، با کشف عناصری از موسیقی بلوز در موسیقی محلی جزیره قشم سروده و تنظیم شد و بر این نکته تاکید می کند که در ابتدا، قصد تولید یک قطعه موسیقی بلوز نبود.

اینترنت: بسترساز

اما برای کسانی که می خواهند آثارشان به هر قیمتی شنیده شود، اینترنت عرصه حضور را فراهم می کند. همان عاملی که زمینه را برای شناخته شدن آثار گروه اوهام و به راه افتادن یک جریان تازه در موسیقی ایران فراهم کرد. شهرام شعرباف معتقد است اینترنت باعث شد مخاطب جوان و نوجوان ایرانی، با اشعار کلاسیک ایران، مثل اشعار حافظ که گروه اوهام از آنها در موسیقی خود استفاده می کند، آشتی کند و با لذت آنها را حفظ کند و بخاطر بسپارد.

جریان موسیقی زیرزمینی یا در واقع غیر رسمی ایران هم این روزها برای ادامه حرکت خود به شدت متکی به اینترنت است و برگزاری دو مسابقه موسیقی توسط سایت Tehran Avenue توانست آثار منتشر نشده موسیقی جوانان ایرانی را به سنجش افکار عمومی بگذارد. بابک چمن آرا از مرکز موسیقی بتهوون معتقد است ایجاد امکان شنیده شدن آثار برای چندین هزار نفر، مشوق هنرمندی است که تازه پا در راه تولید موسیقی گذاشته است.

محدودیت برای نظم؟ یا آزادی برای نمو؟

اینکه آیا می توان برای شکل دادن حرکت راک ایرانی و اصلا تعریف این اسلوب کاری کرد یا نه، سوالی است که در میان منتقدان و کارشناسان در موردش اختلاف نظر وجود دارد. رامین بهنا، آهنگساز، معتقد است باید نوازندگان آموزش موسیقی ایرانی ببینند. اما بابک چمن آرا می گوید موسیقی راک ایران مانند آتشفشانی است که هر از چند گاه، تکه هایی مذاب به خارج پرتاب می کند و هنوز نمی توان راک را صاحب جریان دانست.

او معتقد است بسیاری از نوازندگان و آهنگسازان کنونی با موسیقی سنتی ایران و نوازندگی بر طبق قوانین این سبک، آشنایی دارند و احتیاجی به آموزش موسیقی ایرانی نیست. او می گوید، در حال حاضر، آزمون و خطا بهترین مسیری است که راک ایرانی می تواند در پیش گیرد.

آینده

آیا تحرکات در عرصه موسیقی راک ایرانی و موسیقی تلفیقی ایران ادامه پیدا خواهد کرد؟ شهرام شعرباف آهنگساز و خواننده گروه اوهام معتقد است مطمئنا این جریان ادامه پیدا خواهد کرد، اما تنها کسانی در عبور از موانع پیروز خواهند بود که انگیزه ها و دلایل کار کردن آنها، تنها نفس موسیقی است و پول یا شهرت نمی تواند انگیزه کافی برای تحمل فشارهای موجود ایجاد کند.

گروه آريان خيلی زود توانست به موفقيت برسد، چنانکه پس از گذشت مدتی کوتاه،گروه های بسياری با الگوبرداری از آن آغاز به کار کردند

به مجرد سرنگونی رژيم شاهنشاهی و به دنبال آن استقرار حکومت اسلامی در ايران، اوضاع موسيقی در کشور تغييراتی بنيادی را شاهد بود.

در ابتدا، روحيه پيروزمندی روزهای پس از انقلاب، خود را در قالب موسيقی به نمايش گذاشت و سرود هايی همچون "خمينی ای امام" و "ايران ايران" از راديو وتلويزيون شنيده شد. اما پس از آن،شرايط خاص اجتماعی سالهای ابتدايی شکل گيری جمهوری اسلامی ايران، محدوديت شديد موسيقی را در پی داشت.

از سوی ديگر به دنبال جو به وجود آمده در ايران، ستارگان موسيقی پيش از انقلاب که ديگر جايی برای فعاليت خود در داخل کشور نمی ديدند،دست به هجرتی خودخواسته زدند و يکی پس از ديگری به کشورهای خارجی خصوصا امريکا سفر کردند.

چندی نگذشت که ايران درگير جنگ با عراق شد و اين جنگ بر روند همه جريانات داخلی از جمله موسيقی تاثيری شگرف بر جا گذاشت؛ روحيه حماسی مردم ايران و شرايط خاص جنگ، موسيقی حماسی می طلبيد و اين چنين شد که ريتم "مارش" بر موسيقی ايرانی سايه گسترانيد.

موسيقی سوم  در کنار موسيقی پاپ،بدون شک جشنواره موسيقی راک زيرزمينی (UMC) در سال ۱۳۸۱ را بايد مهمترين اتفاق در زمينه موسيقی راک پس از انقلاب در ايران دانست تا موسيقی ايرانی به سنتی و پاپ ختم نشود

در همان سالها به جز فعاليت های جسته و گريخته دست اندرکاران موسيقی سنتی، چهره هايی چون صادق آهنگران برای مدتی بر قله موسيقی ايران ايستادند و سرودهای حماسی تقريبا به تنها انتخاب مردم در زمينه موسيقی بدل گشتند.

در سالهای پايانی جنگ، آخرين بازماندگان موسيقی پيش از انقلاب نظير ليلا فروهر و شهبال شب پره نيز از ايران خارج شدند و به جمع رقيبان و رفيقان خود در لس آنجلس پيوستند تا شايد بتوانند با استفاده از خلا وجود موسيقی پاپ در ايران، بخشی هرچند اندک از محبوبيت خود را بازيابند.

در سال ۱۳۶۷ جنگ ايران و عراق به پايان رسيد ولی تا مدت ها بعد، موسيقی جنگ تاثير خود را بر موسيقی ايران حفظ کرد و مردم ايران تنها شنونده سرودهايی با تم حماسی و بعضا قطعاتی سنتی بودند.

تا سالها بعد، موسيقی سنتی در بازار نه چندان رسمی موسيقی ايران،خود را بی رقيب و يکه تاز می ديد و اين روند تا سالهای پايانی رياست جمهوری هاشمی رفسنجانی ادامه داشت تا اينکه در سال ۱۳۷۵ خوانندگانی چون عباس بهادری،مهرداد کاظمی،حسن همايونفال و بيژن خاوری بنيانگذاران موسيقی پاپ در ايران پس از انقلاب شدند.

درست يک سال بعد و پس از روی کار آمدن سيد محمد خاتمی در سال ۱۳۷۶، موسيقی ايران چه در بخش سنتی و چه در بخش پاپ رشد چشمگيری را آغاز کرد.

در همان سال بازار رسمی موسيقی در ايران به راه افتاد و به موازات آن پخش ترانه هايی "ناز انگشتای بارون" با صدای خشايار اعتمادی و با شعری از احمد شاملو و "وقف پرندده ها" باصدای قاسم افشار از صداوسيمای جمهوری اسلامی ايران، ولوله ای در بين مردم به پا کرد.

موسيقی پاپ در رقابت با موسيقی سنتی

از سوی ديگر، در همان سال و در وزارت ارشاد دوران وزارت عطاالله مهاجرانی،برای نخستين بار پس از پيروزی انقلاب، مجوز آلبوم های پاپ صادر شد و "دلشوره" با صدای خشايار اعتمادی، "مسافر" باصدای شادمهر عقيلی و "حسرت" با صدای محمد اصفهانی به بازار آمد و در رقابتی تنگاتنگ با آثار سنتی پرفروش همچون آلبوم "نيلوفرانه" با صدای عليرضا افتخاری قرارگرفت.

پس از گذشت مدت زمان کوتاهی، آلبوم هايی از اميرکريمی،حميدغلامعلی، حسين زمان،ناصر عبداللهی و عليرضا عصار نيز روانه بازار شد تا موج نوی موسيقی پاپ ايران وجود خود را به اثبات برساند.

و اما با وجود اعتراضات گاه و بی گاه اساتيد موسيقی سنتی ايران، موسيقی پاپ به رشد خود ادامه داد و توانست جايگاه خود را در ميان ايرانيان به دست آورد و آرام آرام موسيقی لس آنجلسی را کنار بزند.

در سال ۱۳۷۹، نخستين گروه منسجم ايرانی در عرصه پاپ پا به ميدان گذاشت. گروه آريان با اينکه به زعم برخی از کارشناسان از موسيقی عميقی بهره نمی برد، خيلی زود توانست به موفقيت برسد، چنانکه پس از گذشت مدتی کوتاه،گروه های بسياری با الگوبرداری از آن آغاز به کار کردند.

از سويی در کنار موسيقی پاپ،بدون شک جشنواره موسيقی راک زيرزمينی (UMC) در سال ۱۳۸۱ را بايد مهمترين اتفاق در زمينه موسيقی راک پس از انقلاب در ايران دانست تا موسيقی ايرانی به سنتی و پاپ ختم نشود.

اکنون ۲۵سال از بهمن ۵۷ می گذرد و جوانان بسياری نه تنها در موسيقی سنتی و پاپ، بلکه در راک، کانتری، بلوز،جاز و ... خود را شايسته ستاره شدن می بينند؛ ستاره هايی که دوباره متولد می

منبع:بی بی سی

به عقيده نويسنده روزنامه گاردين مقامات ايرانی به موسيقی راک به عنوان "نماد انحطاط غربی و مخالفت سياسی" می نگرند

"رابرت تيت" نويسنده گاردين در مقاله خود به فعاليت های گروه های موسيقی راک از جمله گروه موسيقی "نوريک ميساکيان" و تلاش های اين گروه ها برای کسب مجوز می پردازد.

گاردين می نويسد که گروه نوريک ميساکيان يکی از صدها گروه موسيقی راک ايرانی است که علی رغم مخالفت رسمی دولت با موسيقی راک، در حال شکل گيری و رشد هستند و اين گروه هنوز موفق نشده است که کنسرتی زنده حتی در اندازه ای کوچک اجرا کند.

تيت در ادامه می نويسد که گروه نوريک ميساکيان با "بدگمانی" مقامات ايرانی در خصوص موسيقی راک که به آن به عنوان "نماد انحطاط غربی و مخالفت سياسی" می نگرند، روبرو هستند و در اين شرايط اعضای اين گروه در تلاشند که مجوز رسمی انتشار نخستين آلبوم خود را با پشت سرگذاشتن سدهای اداری به دست آورند.

چندی است که نواختن گيتار در ميان جوانان ايرانی جایگاه ويژه ای پيدا کرده است

در اين مقاله از قول نوريک ميساکيان نوازنده گيتار و آهنگساز اين گروه آمده است : ما برخلاف جريان آب شنا می کنيم و احتمال ناممکن بودن رسيدن به خواسته مان را پيش بينی می کنيم.

ميساکيان می افزايد: مسائل مادی برای ما مهم نيست آنچه برای ما اهميت دارد پشت سرگذاشتن مرزها و سدهاست و اينکه مطمئن شويم آلبوم مان به مراکز فروش محصولات موسيقی راه يابد.

در اين مقاله آمده "شورای موسيقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ايران تاکنون ده آهنگ از آلبوم نوريک ميساکيان را که عنوان انگليسی Trails of the Soul را بر خود دارد، رد کرده و اعلام کرده که موسيقی راک محصول معتادان به مواد مخدر است."

رابرت تيت می نويسد که اگر مجوز انتشار برای اين آلبوم صادر شود اين گروه قصد دارد آن را همزمان با ايران به صورت "دی وی دی" در آمريکا، اروپا و کشورهای خليج فارس منتشر کند.

ساخت و ضبط اين آلبوم که در استوديويی در زيرزمينی کوچکی در تهران توليد شده، نزديک به دو سال و نيم طول کشيده است.

گروه موسيقی اوهام از جمله گروه های موسيقی راک ايرانی است که برای کسب مجور انتشار آثارشان با مشکل مواجه بوده اند

بنا به نوشته گاردين در صورتيکه اين آلبوم نتواند مجوز انتشار بگيرد، گروه نوريک ميساکيان اجازه اجرای زنده و برگزاری کنسرت نخواهد داشت. طبق قانون فقط هنرمندانی که موفق به کسب مجوز انتشار "سی دی" دارند می توانند تقاضای مجوز برگزاری کنسرت کنند.

گادرين به نقل از ادوين مارکاريان، نوازنده 30 ساله گيتارباس گروه می نويسد: امرار معاش از راه موسيقی راک در ايران غير ممکن است و تو فقط برای خودت می نوازی و اين هنر برای هنر است.

بنا به نوشته گاردين، وزارت ارشاد آلبومهای ارائه شده برای کسب مجوز را از نظر محتوای موسيقی و کلام بررسی می کند. برخی از گروه ها از جمله گروه نوريک ميساکيان برای آنکه از سوءظن مقامات در هنگام ارزيابی آلبوم شان بکاهند تنها موسيقی بدون کلام می سازند. اما وزارت ارشاد برای صدور مجوز، موسيقی راک را در تقسيم بندی خود به رسميت نمی شناسد.

رابرت تيت می نويسد تعدادی از گروه های موسيقی راک که موفق به دريافت مجوز از وزارت ارشاد نشده اند، آثارشان را از طريق اينترنت پخش می کنند. و عده ای که اجازه رسمی برگزاری کنسرت ندارند، به راه های ديگری مانند اجراهای غير قانونی مانند برگزاری کنسرت در خانه های شخصی و يا پارکينگهای زير زمينی خانه ها متوسل می شوند و در صورت کشف اين کنسرتها توسط نيروهای انتظامی ممکن است به شلاق محکوم شوند.

مقاله نويس گاردين می افزايد: ظاهرا اين محدوديت ها موجب بازداری هنرمندان از ادامه فعاليت شان نمی شود. آثار 86 گروه موسيقی که بيش از 80 درصد آنها را گروه های راک تشکيل می دهند از طريق وب سايتی با عنوان "تهران اونيو" (Tehran Avenue) قابل دسترسی است.

سهراب مهدوی بنيانگذار اين وب سايت فرهنگی می گويد: "بيشتر اين گروه ها زيرزمینی هستند و بخت کمی برای کسب مجوز رسمی برای انتشار آثارشان دارند. اما تعداد اين گروه ها همچنان رو به افزايش است و اين طبيعی است. زيرا نسل جوان با ما همراهی می کند. سن حدود 70 درصد از جمعيت کشور زير 35 است و بسياری از آنها به موسيقی راک علاقه مندند."

رابرت تيت در ادامه می نويسد که تمايل به اين دگرگونی پس از انقلاب ايران در سال 1979 که تمام گونه های موسيقی به جز سرودهای انقلابی و مذهبی را ممنوع کرد، قابل توجه است.

او می افزايد: موسيقی راک که پيش از انقلاب محبوب بود، در سالهای 1990 پس از اعمال برنامه های تازه فرهنگی توسط دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و پس از آن دولت اصلاح طلب محمد خاتمی، دوباره جان گرفت.

نتيجه اين بود که پخش ترانه های گروه ها و خوانندگان خارجی مانند ديويد بووی، لد زپلين و رديوهد که پيشتر ممنوع بودند، در حال حاضر به طور قانونی در دسترس است. هر چند پخش موسيقی خوانندگان زن و بسياری از خوانندگان مرد همچنان ممنوع است.

منبع ذذز

گزارش ويديويی الهه گل پری را ببينيد

در ايران گروه های موسيقی تحت عنوان زيرزمينی فعاليت می کنند که اغلب اجازه اجرای کنسرت و انتشار آثارشان را ندارند.

دليل اين ممانعت سبک و شيوه متفاوتشان با موسيقی مرسوم و متداول در ايران است. اين گروه ها را بيشتر، بندها يا گروه های راک ROCK و شاخه های منشعب از آن تشکيل می هند.

به نظر می رسد دو مانع موثر در انتشار آثار اين گروه ها مميزی و روابط حاکم بر بازار موسيقی ايران است.

در سالهای اخير، برخی از هنرمندان و فعالان عرصه موسيقی کوشيده اند، با برگزاری کنسرت های کوچکی در مراکز آموزشگاهی و دانشگاهی تحت عنوان کنسرت های پژوهشی، امکان اجراهايی هرچند محدود را برای گروه های موسيقی زيرزمينی فراهم کنند.

آنها البته در برگزاری این کنسرت ها اغلب با مشکلاتی مواجه بوده اند. بسياری از هنرمندان و علاقمندان موزيک راک و شاخه های متنوع آن معتقدند عده ای از هواخواهان نا آگاه با ظاهر نامتعارف و بروز واکنش های نادرست در هنگام اجرای اين کنسرت ها، عرصه را برای رشد و ادامه اين روند تنگ تر می کنند.

ظاهر نامتعارف

گاهی نيز يک گزارش يا مصاحبه با اين گروه ها توسط رسانه های خارجی باعث واکنش هايی از سوی مسئولين در داخل می شود که نتيجه آن سختگيری بيشتر برای برگزار کنندگان و اجرا کنندگان اين قبيل کنسرت هاست.

برای نمونه به تازگی نه تنها از برگزاری کنسرت گروه متال SDS در آموزشگاه موسیقی ترانه جلوگیری شد بلکه هم آموزشگاه و هم مرکز فروش و فروشگاه بتهون به دلیل فروش بلیط این کنسرت بسته شدند.

آموزشگاه موسيقی ترانه در تهران، يکی از مراکزی است که طی سال های اخير کنسرت هايی با تماشاگران محدود برای گروه های مختلف راک برگزار کرده است.

اتهام اعضاء گروه SDS هنوز رسما اعلام نشده و ظاهرا آنها فعلا به قيد وثيقه آزادند.

برخی معتقدند اين گروه ها و طرفدارانشان، اغلب نه لزوما به خاطر اعتقاداتشان بلکه تنها به دليل ظاهر نامتعارفشان وادار به کناره گيری از جامعه می شوند.

علاوه بر اين نداشتن امکان فروش آثار و برگزاری کنسرت رفته رفته توان مالی اين اين گروه ها را برای ادامه فعاليت خود کاهش داده تا جايی که اکنون از برخی گروه هايی که آثار قابل اعتنايی داشتند، امروز تنها نامی باقی مانده است.

گروه فرا يکی از چندين نمونه اين گروه های متلاشی شده است. اين گروه از هم دوره ای های گروه هايی مانند ۱۲۷، امرتال و پاد در ايران است.

پشه

فرا در اولين دوره از فستيوال سايت تهران اونيو که به قصد معرفی گروه های موسيقی زيرزمينی برگزار شد، با آهنگ پشه مقام نخست را به خود اختصاص داد.

بخش هايی از کليپ ويديوی اين موسيقی را که محمد رضا حيدری ساخته در گزارش ويديويی حاضر می بينيد.

محمد رضا حيدری فارغ التحصيل سينماست و موسيقی را از نوجوانی با نوازندگی کيبورد و بيشتر به صورت تجربی آموخته است. او سرپرست گروه فرا بوده و اکنون در حال آزمودن تجربه های تازه ای با جواد صفری در گروه جديدش Loosing Focus است.

گزارش ويديويی حاضر، شامل بخش هايی از گفتگويی طولانی با محمد رضا حيدری است که در زمينه موسيقی الکترونيک در ايران بسيار فعال است.

محمد رضا حيدری ضمن اشاره به تاثير مشکلات مالی و نبودن تشکل صنفی به عنوان دلايل موثر از هم پاشيدن گروه ها می گويد: "بچه های بند (گروه) الان هر کدوم يه گوشه ای از ايران هستن. زياد همديگه رو نمی بينيم. من که اينجا در گالری طراحان آزاد هستم. پيمان خواننده مون يزد کار می کنه، کيوان گيتاريستمون در شرکت آريا نگار مشغول کاره، احسان نوازنده بيس هم توی بنياد شهيد عکاسه. جواد صفری درامر گروه هم در استوديو کرگدن مشغول کاره".

ويديوی حاضر نخستين بخش از مجموعه ويديوهايی است که با موضوع "پژوهشی پيرامون گروه های موسيقی زيرزمينی در ايران" تهيه شده است.

به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، شبكه راديويي پيام با هدف بهبود ذائقه موسيقيايي مخاطبان راديو و در راستاي آشنايي بيشتر شنوندگان راديو با فعالان عرصه موسيقي در بخش شبانگاهي سه‌شنبه‌هاي خود ميزبان يكي از هنرمندان تاثيرگذار اين عرصه است.
براين اساس امشب «جلال ذوالفنون»آهنگساز و نوازنده سه‌تار مهمان اين برنامه خواهد و در خصوص وضعيت و روند موسيقي،جايگاه اين هنر و فعاليت‌هاي خود صحبت خواهد كرد.
برنامه سه‌شب‌هاي راديو پيام به تهيه‌كنندگي «وحيد رستگاري» و اجرمي‌شوداي «رشيد كاكاوند» سه‌شنبه‌ها ساعت 22 روي موج fm رديف 7/104 از اين شبكه پخش مي‌شود

«مجيد درخشاني»در گفت‌وگو با خبرنگار موسيقي فارس گفت:به دنبال اجراهاي استاد «شجريان»در شهرستانها،در حال حاضر اجراي گروه آوا در تبريز در آبان‌ماه قطعي شده و تنها صحبت در خصوص تاريخ دقيق اجراست.
وي افزود:بعد از تبريز، استاد اصفهان را براي كنسرت در نظر گرفته‌اند اما هنوز به طور قطع اين برنامه اجرا مشخص نشده است.
اين نوازنده تار در خصوص قطعات اجرايي در تبريز اظهار داشت:تمام قطعاتي را كه در تالار وزارت كشور اجرا كرده‌ايم در تبريز نيز مي‌نوازيم.
«درخشاني»در خاتمه خاطر نشان كرد: در جلسه اين هفته گروه،برنامه اجرا در اصفهان كاملا مشخص مي‌شود